پشت پنجره تاریکست
نه انقدر که من
نه انقدر که زندگی...
با این همه
پنجره را باز کن خدایاجانم!
مرگ
اتفاق ساده ی شیرینیست

برای دل گرسنه ام بنویس لبخند
هی بنویس
هی!

اشکهای شور که سیرش نمیکنند

شاید که عشق بود
نه جزر و مد دریا
واگرنه
اسکله باید
از ماهیان طاق ِ تنها پر میشد

به اسکله ی شکسته ی سینه ام نگاه کن
این ماهی کوچک ِ دیوانه ات
یک ثانیه هم
تاب بی کسی به اشفته ی دریا را نداشت
...

چه ساده دلانه ابلهم که هنوز
هرگز ماهی ِ جز ِ تو نمیشوم….

هرگز به خوابم نیا
توی تاریکی اش گم میشوی
صبح که بیاید
بالهات
سیاه پیچ تلواسه های شومم میشوند
آسمانت هم کور...

از دورتر ها به چشمت می ایم

آویزان جنونم نشو

 

نه  عطر ِ دستَنبُو ی جالیزی  دور دست

نه بوی ِ صابونی دستمال ـ دست دوز

 نه اعتماد ِ  دستکش بافته زیر برف

نه دستچین اینهمه آدم  به دست ِ دوستی...

دست ِ رَد میزنم به سینه ی روز ... 

شب, کابوس زندگی

دست از سرم ...  که...  نمی کِشد...

دست دست می کنم تا  سپیده

وقتی غم ِ  دستخوش ِ سکه ست  به  ماه  ـ تُهی دستی

 تُهی

دستی دستی

 سپیده

 دست بر سرم ...  که...  نمی کِشد...

شب / کابوس ِ  تهی دستی...

روز / پابوس ِ  تُهی... 

تو! هی...

هی !

هی !  تکرار لعنتی !

هی !

تکرار لعنتی !

دست

 از سرم

 بردار 

 

 

 

ملکوتی از نور می خواهم
که آرامم کند
دستهای بی رحمت را
روی بی کسی ام بگشا
دلم لک زده چای بی دعوا بنوشیم

 

 

 

 

دارد دیر میشود
دستی بجنبان
کاری بکن / به آشتی

اسکناسهای بی گوشه به مفت هم نمی ارزند/ گوشه ی خودبین ِ گمگور ِ من

باید جنونم را درز بگیرم
نمی شود
تو نیستی که!

میان اینهمه خالی
کاش فقط
 وسیله ی دوختن مهیا بود