من صداتو دوست دارم / مثل مستها حرف می زنی/ کشیده و لوند و موقر/ هی میگی باشه / هی هرچی میگم میگی باشه... چرا خیال میکردم دیگه ابدا این باشه هاتو دوست نخواهم داشت؟
من صداتو...لحنتو... لبخندتو دوست دارم. هر وقت حسود نبودی رو دوست دارم. هر وقت با هم چای و نقاشی می نوشیدیمو دوست دارم / هر وقت برام از به دنیا اومدنت می گفتی و از بابات که کوچه رو چراغونی کرد و مامانجان که موهاش بلند بود مثل شبق سیاه دوست دارم . چرا هی از یاداوریشون عصبانی می شدم و رومو ازشون بر می گردوندم؟
من رفتارتو وقتی همش باهات بد می کردمو تو همش با من مدارا / دوست دارم.
اصلاشایدبرا همین همش بد می کنم هنوز تا تو همش منتمو بکشی . چرا میگفتم هیچم منت کشی بلد نیستی؟
چرا اینهمه جفتگ میزدم تا دردت بیاد و تلافیش کنی؟
بعد که تلافی میکردی مثل موش می شدمو دوست داشتی.
بعد که عصبانی می شدی و میگفتم غلط کردمو دوست داشتی.
بعد که حرصت در میومد و برات ماه پیشانو جان میخوندمو دوست داشتی.
چقدر بده اینهمه نادونی و کوری ِ من.
یکی بهم گفته بود با خودم روراست باشم . راست می گفت خب. اون می فهمید دلم هنوز گیرته با همه ی قهرها و دوریهام / من اما نمیفهمیدم.
آدما چقدر عجیبند / خیال میکنن با خودشون روراستند و نیستن. به خودشون صدمه میزنن که از الکی بگن از عشقشون متنفرند / به عشقشون دهن کجی میکنند که بگن هیچم دوستش ندارند. حتا بدتر از همه از الکی میگن عاشق یکی دیگه اند / اداشو هم در میارن تا دل طفلک ِ اونو بسوزونن.
دلتو سوزوندم؟ غلط کردم.خب؟
من لعنتی ام/ اصلنم با خودم روراست نیستم. با هیچکی روراست نیستم. میخوای مثل قدیما ماه پیشانو بخونم تا بخندیم؟
مرسی که به اخم و جفتکهام اهمیت نمی دی/ مرسی که همش خیال میکنی من ِ گنده هنوز بچه ام و بزرگ که بشم عاقل میشم .
روراستی یعنی این : تو باید باشی تا من خل نشم. تو باید باشی تا من شاعر بشم.
تو که دور بشی من مثل پینوکیو میشم. گول روباه مکار و گربه نره رو میخورم. شیطنت میکنم. میرم تو دهن کوسه ها. دروغ میگم و دماغمو دراز می کنم .آخه تو پدر زپتوی منی...
اینو با کلی جفتک به خودم نوشتم. تا پشیمون نشدم باورش کن ...